Κυριακή, 8 Μαΐου 2011

Η ΓΙΑΓΙΑ ΡΙΓΑΝΟΥΛΑ

Μια φορά κι έναν καιρό, στο μικρό χωριουδάκι, που αργότερα ονομάστηκε κωμόπολη και δεν ήταν πιά το ίδιο, ζούσε σε ένα μικρό, πέτρινο σπιτάκι, η γιαγιά Ριγανούλα.
Η γιαγιά Ριγανούλα κάθε καλοκαίρι, είχε πολλές δουλειές να κάνει.
Έπλενε, μαγείρευε, σκούπιζε αλλά άνοιγε και φύλλο για να φτιάξει χυλοπίτες και ανακάτευε γάλα με αυγά, για να φτιάξει τραχανά, κάτι που ήτανε πολύ κοπιαστικό.
Άλλα παρόλ’ αυτά δε παραπονιότανε και φρόντιζε να ποτίζει, τα χρυσάνθεμα που αγαπούσε πολύ και τους μιλούσε πάντοτε, γιατί η γιαγιά Ριγανούλα έλεγε πώς τα λουλούδια χαίρονται όταν τους μιλάς και τα χρώματά τους ζωηρεύουν και γίνονται πιό όμορφα.
Κι όταν ξεκουραζότανε λίγο, έπερνε τον ασβέστη και τα έβαφε όλα άσπρα, τους τοίχους και το πεζουλάκι στην αυλή κι όλα φαίνονταν φωτεινά και καθαρά.
Αλλά η γιαγιά Ριγανούλα έκανε ακόμα κάτι, που της άρεσε πολύ! Ανέβαινε πάνω στον ψηλότερο λόφο του χωριού, που μερικοί το λέγανε βουνό και μάζευε ρίγανη.Μυρωδάτη, λυγερή και χαριτωμένη ριγανούλα. Εξού και τ’ όνομα της γιαγιάς Ριγανούλας, που επίσης ήτανε μυρωδάτη, λυγερή και χαριτωμένη!
Η γιαγιά Ριγανούλα λοιπόν, ανέβαινε στον λόφο με αργό και προσεχτικό βάδισμα, τραγουδώντας τις πιό πολλές φορές κι έκοβε μεγάλα και πολλά κλωνάρια ρίγανης, με ένα μικρούλι κίτρινο μαχαιράκι, απαλά και ήρεμα και τα έβαζε σε μια πάνινη τσαντούλα.
Ύστερα, έπαιρνε τον δρόμο του γυρισμού, αποχαιρετώντας τον λόφο με ένα τελευταίο τραγούδι και πήγαινε πίσω στο πέτρινο, κατάλευκο σπιτάκι της. Έβγαζε τις ριγανούλες απ’ την τσαντούλα και τις έδενε σε μεγάλα μάτσα, με μια ρόζ, λεπτή κλωστούλα, όχι πολύ σφιχτά όμως και τα κρέμαγε έξω απ’ το πέτρινο σπίτι, σε κάτι μικρά καρφάκια που είχε βάλει η γιαγιά Ριγανούλα στους άσπρους τοίχους και τ’ άφηνε εκεί , μέχρι να τα ξεράνει ο ήλιος!
Τα άφηνε για πολύ καιρό, γιατί οι ριγανούλες, έπρεπε να ξεραθούν καλά!!! Κί όταν περνούσε ο καιρός και τα κλωναράκια είχαν πια ξεραθεί όσο έπρεπε, η γιαγιά Ριγανούλα,έκοβε τη ρόζ κλωστούλα με το μικρούλι κίτρινο μαχαιράκι, αφού πρώτα είχε ξεκρεμάσει τα μεγάλα μάτσα από τα καρφάκια και άρχιζε να τα τρίβει!
Εκείνη την ώρα πραγματικά, η γιαγιά Ριγανούλα είχε πολύ πλάκα, γιατί τα κλωναράκια της ρίγανης πετάγονταν απο δώ κι απο κεί και μερικά έμπαιναν μές τα ρουθούνια της γιαγιάς Ριγανούλας και την έκαναν να φταρνίζετε συνεχώς και άλλα έμπαιναν μές τα βλέφαρά της και τις έτσουζαν τα ματάκια και την έκαναν να δακρύζει!!
Βέβαια το να γελάμε δεν είναι και πολύ σωστό, αλλά η ριγανούλα ξέχασα να σας πώ, ότι είναι πολύ άτακτη κι ό,τι έκανε στη γιαγιά Ριγανούλα το έκανε για να γελάσουμε και όχι από κακία.Η καύμένη η γιαγιά!!Φταρνιζόταν και δάκρυζε όλη την ώρα και μετά που σταμάταγε να τρίβει, την έπιανε μια μεγάλη φαγούρα στη μύτη της κι όλο ξυνότανε και την έκανε κατακόκκινη.
Τότε η γιαγιά, λίγο θύμωνε κι έπεφτε να ξεκουραστεί γιατί είχε ζαλιστεί από την έντονη μυρωδιά της ριγανούλας και από τις σκανταλιές της.Αλλά όταν ξεκουραζόταν και της έφευγε ο θυμός, γελούσε κι εκείνη γιατί είχε μάθει πιά τα αστεία της ριγανούλας και παρόλο που η ζαλάδα δεν της είχε φύγει τελείως, πήγαινε στη μικρή κουζινούλα κι έφτιαχνε μια πεντανόστιμη, χωριάτικη σαλάτα με ελιές και παξιμάδια και φυσικά με μπόλικη ριγανούλα μέσα!!!
‘Ετσι, ρίγανη και Ριγανούλα, έμεναν πολύ ευχαριστημένες, που φρόντισαν η μία την άλλη.
Το πέτρινο σπιτάκι, ήταν πάντοτε φωτεινό και άσπρο απ’ τον ασβέστη και τα χρυσάνθεμα της γιαγιάς, ήταν τα πιό όμορφα σε όλο το χωριό, γιατί η γιαγιά Ριγανούλα δεν σταματούσε ποτέ να τους μιλά!!
Όποτε λοιπόν, η μαμά θα φτιάχνει χωριάτικη σαλάτα, να της θυμίζετε να βάζει ρίγανη μέσα, γιατί με τη ρίγανη όλα γίνονται πιό νόστιμα και διασκεδαστικά.
Και πότε-πότε να θυμόσαστε και τη γιαγια Ριγανούλα, που μας έκανε να γελάσουμε!
Γειά Σας!!!
:)


Κυριακή, 1 Μαΐου 2011


Ο ΙΛΡΟΥΖ Ο ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΥΛΗΣ, ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΚΑΙ ΧΟΡΟΠΗΔΑ

Πάνω-Κάτω Δίπλα-Γύρω.
Μέσα-Έξω Στο ‘να πόδι!
Πίσω-Μπρός και Ξανά Ορθός!!
Μπίλιες-Τσίλιες.
Σου ‘πα - Μου ‘πες!
Πρινύς-Δριμύς και Γκαφατζής!!
Χειροκροτήματα και Κροξίματα.
Γυροβολιές και Δρασκελιές!
Άρες-Μάρες-Κουκουνάρες.
Σαχλαμάρες και Τρομάρες!!
Κόψε-Ράψε και Προχώρα!
Τρέχα-Τώρα-Πάρε Φόρα!!
Στρίψε Βίδα-Χοροπήδα.
Κρύψου-Βγές και Ξαναμπές!!
Σλούρπ και Σνίφ
Και Πλάτς και Πλούτς!
Μπούμ και Μπάμ
Και Μπλούμ και Πλάφ!!
Τσάφ και Τσούφ
Και Βζιιίν και Βζούν!!!
Ζουζουνίσου και Κουνήσου.
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ!!!

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2011

ΙΛΡΟΥΖ, Ο ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΥΛΗΣ


‘Ενα-Δύο-Τρία, Όπ! Η Ζωή είναι μικρή!
Τρία-Δύο-Ένα, Στόπ! Ξεκινώ απ’ την αρχή.
Όλα έρχονται και πάνε, όλα γύρω προσπερνάνε.
Γέλα-Χόρεψε-Μην Κλαίς!
Ποιός σου είπε, ότι φταίς;
Ένα-Δύο-Τρία, πάμε!
Τραγουδάμε και Γελάμε!!
Μη γκρινιάζεις, μη φοβάσαι και κανέναν μη λυπάσαι.
Μην τρομάζεις με τα λάθη, όλα είναι Οφθαλμαπάτη!
Τρία-Δύο-Ένα, Ζήτω!
Σας φωνάζω, πως θα Ζήσω!!
Ένα-Δύο-Τρία, Πάλι!
Να μη σκύβεις το κεφάλι!!
Σας το λέω εγώ, ο Ιλρούζ ο Καλικαντζαρούλης.
Μπορεί να είμαι άσχημος, μπορεί και παλαβούλης!!
Μα, άκου που σου Τραγουδώ!
Τί άλλο θέλεις να σου πώ;
Ένα-Δύο-Τρία. Ούπς!!
Δε μπορώ, ίδρωσα.Ούφ!
Τρία-Δύο-Ένα, Γιό!
Βρέχει πέρα στο χωριό!

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2011

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥ

Όλοι οι Ταξιδευτές κι όλοι οι Ονειροπαρμένοι..
ζούνε μέσα στις Σκιές, ζούνε μές στις Μουσικές!!!
Με ένα όμορφο τραγούδι, που μιλάει
για ομορφιές,
δεν ξεχνάμε το ταξίδι, γιατί μένει στις καρδιές!
Πέρα στο Λευκό το Δάσος,
Χρυσού Ήλιου- Ηλιαχτίδες!!
Όνειρα Απλά και Αιθέρια,
μοιάζουν με Δροσοσταλίδες!!
ΑΚΟΥ!..
Τα λουλούδια λένε, παραμύθια κι ιστορίες!
Μές τα δροσερά τους φύλλα, κατοικούνε μελωδίες!!

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

ΔΩΣΕ ΚΛΩΤΣΟ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ...

Μια Φορά κι Έναν Καιρό..
στα πολύ παλιά τα χρόνια, Ξωτικά στήναν Χορό
μές σ' αλώνια και περβόλια!
'Ανθρωποι και Ξωτικά, ζούσαν τόσο ειρηνικά!!
Κάθε μέρα ήταν Γιορτή-Κάθε νύχτα Πανυγήρι,
τραγουδούσαν και χορεύαν, μπρός στης 'Ανοιξης τα Χείλη!

Όλο Αγάπη η Καρδιά τους, μήτε φόβο, μήτε πίκρα.
Μόνο Γέλια και Τραγούδια μές στη συντροφιά τους είχαν!
Μα, μια Μάγισσα κάποιο πρωί, που περνούσε από κει,
ζήλεψε σαν είδε Ευτηχία Τόση!!
Και ευθύς, χωρίς καιρό...Ξόρκι έστηκε Κακό!!

Άνθρωποι και Ξωτικά, μίλαγαν σε άλλη γλώσσα.
Δεν ακούγονταν πια Γέλια. Φόβος-Πανικός και Λόξα!!!
Οι Άνθρωποι μπήκαν στα σπίτια, ο Τρόμος μπηκε στην καρδιά τους!
Έπαψαν πια ν' αγαπούν.Μείναν μέσα στα κλουβιά τους!!

Δάκρυα τρέξαν απ' τα μάτια των θλιμμένων Ξωτικών!
Έμειναν χωρίς πια φίλους, μές το Δάσος των Σκιών!!
Από τότε, μέχρι τώρα, Άνθρωποι και Ξωτικά,
δεν ξανάγιναν πια φίλοι!
Πολύ λίγοι, είναι Εκείνοι, που ακόμα τραγουδούν,
μπρός στης Άνοιξης τα Χείλη!